Ci Operatie geslaagd

Lieve mensen, hartelijk welkom bij GeloofsWoorden voor Onderweg.

In Romeinen 14: 1staat:

‘Aanvaard mensen met een zwak geloof zonder hun overtuiging te bestrijden.’

Dat is een hele mooie tekst, heel actueel voor christelijk Nederland. Elkaar bestrijden, elkaar aanvallen is het tegenover gestelde van aanvaarding.

Het is al jaren geleden dat ik een keer voor het eerst een getuigenis in onze gemeente gaf. Het getuigenis was eenvoudig, namelijk dat Jezus bij me was geweest, terwijl ik het heel moeilijk even had en ook vrij angstig was geweest. Waarop iemand later tegen me zei, nota bene iemand die ook gezag in de gemeente had: Dat is toch geen getuigenis? Angstig zijn is niet goed. Je moet God vertrouwen. Als je dat had gedaan was niet bang, en eigenlijk, ja, dan is dat was dit getuigenis ook niet nodig geweest.

Ik heb nu net een wonder meegemaakt met mijn Ci. Angstig? O, ja daar moest ik weer tegen vechten, meer dan 50 jaar later. Ik ben een beetje een hypochonder, ik geef het meteen toe. Op bepaalde gebieden voel ik me zwakker, maar eerlijk is eerlijk... Ik ben er wel doorheen gegaan. Weet je wie dat me erdoorheen hielp? Jezus zelf, Zijn kracht. Zijn inspiratie, Zijn rust, Zijn Vrede. Hij was erbij en ik mocht lenen van Hem wat ik zelf tekortkwam. Ik stelde mijn vertrouwen op de Heer, mijn God.

Op vrijdagmorgen 15 mei ben ik in het Radboud geopereerd en door ene dokter Millanus. Hij heet ook ‘Emmanuel’. God is met ons. Toen ik dat las, begreep ik de boodschap: dit is Gods belofte voor nu, voor mij. Ik moest me er wel aan geven, maar wat hielp een eenvoudig woord van Hem, mij om me over te geven. Geen veroordeling maar zoals ik de Heer heb leren kennen: Zullen we samengaan, ga jij maar in de sterkte van Mijn Kracht!

De operatie duurde ruim 2.00u. Ik wist dat mijn situatie niet helemaal standaard was, maar desondanks bleef mijn vertrouwen. Het is super technische operatie in je hoofd, ergens heel diep gelegen achter in je hoofd. Toen ik weer wakker werd, ja, toen was het allemaal voorbij. Ik keek wat om me heen. En ik kon gelukkig meteen horen, omdat aan de rechterkant mijn andere gehoorappaat aanstond. Ik kon met de zuster communiceren. De linkerkant was helemaal ingepakt in verband. Ik keek op de klok en zag dat even na twaalf uur was. Toen werd ik naar de dagbehandeling gebracht. Daar was Wim, mijn man. Alles was zo rustig, zo normaal. Ik kon het me gewoon niet voorstellen dat ik zo'n hele operatie achter de rug had. Wat is het me meegevallen. Na nog twee uurtjes mocht ik met Wim naar huis.

Daarna kregen we een paar dagen om bij te komen. Op maandag En toen werden we maandag 18 mei werden we opnieuw verwacht in het ziekenhuis. Nu zou ik ook de eerste aanpassing krijgen. Middels een leen Ci... Dat is een van de spannenste momenten: want wat ga je horen met die Ci.? Sommige horen alleen maar piepjes en gekraak en allerlei van die onbestemde geluiden. Als ik iets hoorde moest ik het zeggen, zei de audioloog. Ik hoorde ineens iets... de vrouw zei iets tegen Wim. En Wim antwoordde haar en ik verstond ongeveer wat er gezegd werd. Ik stond helemaal perplex, want hier had ik om gebeden. Mag ik alsjeblieft meteen al iets horen... Dat zou ik zo mooi vinden.

De Ci doet echt iets... Dat vind ik heel bijzonder. Het is allemaal wat donkerder, maar daar achter ligt toch ook duidelijk iets meel mooiers dichtbij me. Ik hoor mezelf zingen met de CI, ik meen mijn stem te herkennen, de stem van Wim te herkennen.

Het is nog maar een beginnetje... de echte hoortraining moet nog beginnen.

Ook via Facebook krijg ik hele mooie en ondersteunende reacties, daar ben ik ook heel erg blij mee. Maar er speelt nog steeds zo'n knaagstemmetje mee, die vanaf mijn jeugd een rol heeft gespeeld. Ja, maar Jezus is toch de geneesheer? Ja, alles goed en wel, maar dit is geen wonder. En genezing door Jezus zou veel mooier zijn en Hem veel meer eren. Het zou God toch ook veel groter maken?

Daar zit spanning in. Daarom heb ik dat van Romeinen 14 er even bijgehaald. Ook op Facebook kwam een soortgelijke reactie tegen. Kritiek op jou of mij. Als we gaan denken en zeggen: dit is geen wonder, dit is gewoon logisch. Iedereen maakt het mee, dus jij ook. Niks God... niks van geloof... Let op: zo praat de leeghoofd en de boze.

Ik had Jezus zo nodig. Hij heeft me niet aan de kant gezet, want Hij WIL nodig zijn voor alle zwakke mensen. Als je het zo wil zeggen, bij de Here Jezus is zoveel meer ruimte. Zelfs Paulus weet hoe listig de duivel kan praten. Paulus zelf die zegt: Oh, ik vergelijk me maar helemaal niet met die geweldige apostelen die allemaal zulke grote dingen meemaken. Ik heb dat allemaal niet zo. Nou ja, alleen dan dat ene wat ik eens heb meegemaakt, toen de Heer me optrok tot in de derde hemel. Paulus had wel een hele bijzondere ervaring, maar hij etaleerde deze liever niet. Daar moet je eens over nadenken. Waarom handelde Paulus zo...
Dit ligt in het verlengde met Jezus advies bij wonderen: praat er maar niet over. Dank God, vertel het ook aan de mensen die het wonder kunnen bevestigen, zoals de priesters destijds en de artsen in onze tijd. Zorg ervoor dat een wonder van genezing medisch wordt bevestigd.

Paulus wist dat God bij hem was in alle omstandigheden. God kennen en met God wandelen over bergtoppen, maar ook door diepe dalen heen. En dan vooral trouw zijn! Doorgaan en niet ophouden, niet verzaken. Dit is belangrijk je eigen te maken.
Je kunt lieve mensen, met een evangelie dat sterk spreekt over voorspoed, genezing en wonderen op een zijspoor komen. Als je geestelijk leven bomvol komt te staan van wonderen en tekenen, hoe getraind ben je dan als morgen ‘lijden om Christus wil’ op je wacht? Of als je een periode meemaakt dat het lijkt dat de Hemelse Vader je verlaten heeft? Als je al tien keer gebeden hebt en nog niet bent verhoord? Kun je dan net als Paulus, vrede vinden dat God zelf ook tegen je zegt: ‘Mijn genade is ook jou genoeg?’

Ik lees je voor wat ik een zus heb geschreven die mij schreef: ‘Ja maar, een wonder zou toch veel groter zijn. Dit schreef ik haar:

Weet je, lieve zus, de geneesheer is veel belangrijker dan de genezing. Ik ben niet genezen door gebed of door proclamatie, of door wat er ook maar geestelijk ingezet kan worden. Ik ben ook niet stil gaan zitten en ik ben niet gaan wachten. En ik ben ook niet gaan rouwen dat ik maar niet genezen ben. Ik ben doorgewandeld, samen met de grootste Genezer aller tijden en Hij was dichtbij. Af en toe voelde ik wel ongemak hoor, bij al die grote woorden over wonderen en tekenen, maar dan kneep ik even in de hand van mijn Heelmaker, Jezus Christus. En hij zei nooit: Heb je dan niet meer geloof in Mij?
Hij zei wel: ‘Kom, kom, we gaan samen verder’.
Nu maak ik met Hem zo dicht bij een heel groot medisch wonder mee. Als ik Hem aankijk, zie ik hoe blij Jezus zelf ook is.

Hij weet immers als geen ander hoe ik ook op deze weg op Hem moest vertrouwen, welke strijd beslecht moest worden om me überhaupt over te geven aan deze medische ingreep diep in mijn hoofd.

Weet je hoe de Heer me deze keer hielp? Een knipoog van God die van genezing houdt. Ja, echt waar. De arts bleek Emmanuël te heten. Dat betekent: God is met ons. Alsof de Heer me ze: ‘Dat moet je maar heel goed vasthouden, Gerry!’

God is veel groter en sterker en beter. En Hij verdient ook veel meer eer dan welk wonder je ook hier op aarde mag en kunt meemaken. Voor mij overstijgt de Geneesheer de genezing.
Hier in ons land en vooral in het rijke Westen, is zo'n hang naar een oplossing van alle problemen. In plaats van leren bidden ‘sterk mij, Heer, dat ik de moeilijkheden, het hoofd kan bieden.

Sterk mij, Heer. Wees gewaarschuwd lieve broers en zussen. Het is hetzelfde woord... sterk naar genezing verlangen. Waar zou je verder mee komen, denk je? Dat je door strijd heen sterker bent geworden, of door een wonder van God?

Hier zal ik van blijven getuigen! Dat Jezus wonderen kan doen, heeft Hij zelf nooit ingezet om mensen te trekken tot Hem. Daar moet je eens over nadenken. Het noodzakelijk discipelen van mensen, gebeurt niet door aanbiddingsfeestjes, maar door moeite, door strijd, door volharding te leren.

Zie op de Geneesheer zelf, vertel het hem zo vaak als je wilt dat je zo graag beter wilt zijn en luister wat Hij je daarop antwoord. Gods liefdevolle nabijheid is denk ik echt het allerbeste dat ik je kan toewensen.' Mogen deze woorden die ik heb opgeschreven voor een zus, ook jou zegenen en helpen?

En als je het niet erg vindt, ga ik nu verder met mijn hoorreis.